Met gekromde ruggen naar Bambrugge 12-5-19


Beste vrienden van de fiets,
Los mejores amigos de la bicicleta, 

Terwijl een deel van onze vaste KWB fietsers naar min of meer jaarlijkse gewoonte onder leiding van de onvolprezen  Ronny Moens op trainingskamp trokken naar het Spaanse Rozas (of Roses op zijn Spaans) was er een ander gedeelte van de groep dat zich vasthield aan de wekelijkse fietsritten in eigen land. En het mag gezegd ook deze ritten worden steeds voorbereid door onvolprezen rittenmakers.
Zo ook deze week. De Ken G., Vlaanderen kenner én route you kenner bij uitstek, had een nieuwe rit in mekaar gestoken naar Bambrugge.
Enig spelbreker zou het weer kunnen zijn want terwijl onze kompanen de zon opzochten in het zuiden bleef het hier maar een kwakkelweertje, en dit in de periode van de ijsheiligen.
Met een bang hart en de nodige vraagtekens vertrok ik naar vaste verzamelplaats "de Mispel", zou er niet te veel volk afhaken omwille van het weer, omwille van het vroege startuur (1e keer vertrek om 8h00 dit jaar)...
Allemaal zorgen die we ons onnodig hadden gemaakt want om 8h00 stonden er 18 dapperen, weliswaar allemaal goed ingepakt klaar om Bambrugge en omstreken te verkennen.
De Ken nam zelf de leiding samen Johan VL. Een mooi tempo werd mede mogelijk gemaakt door de bijwijlen forse wind in de rug, die op andere momenten weer net dat tikkeltje nadelig was.
Tot de regio Dendermonde waren het nog gekende wegen en vanaf daar was het voor de meesten toch vrij onontgonnen gebied, maar ook daar had de Ken de vele rustige en landelijke wegen uitgekozen.
Op die landelijke wegen ook regelmatig landelijke cafeetjes met welluidende en veelzeggende namen als bv "De Dievenput" waar de auto's nog kunnen parkeren achter muurtjes ver weg van pottenkijkers!
Eens voorbij Aalst kwamen we in het voorgeborchte van de Vlaamse Ardennen, getuige toch de meer dan 200 hoogtemeters, Klein bier vergeleken met onze Spanjolen uiteraard.
Jammer dat we Bambrugge zelf niet konden passeren wegens last minute wegenwerken, God weet hoeveel hoogte meters hadden we dan wel gehad?
In gestrekte draf ging de 10 Flandriens van het A team dan terug richting Klein-Brabant, deze keer moesten we niet enkel de mooie onbekende wegen in het oog houden, ook de dreigende regenwolken waren het in 't oog houden waard.
Vakkundig en met een beetje geluk konden we deze steeds netjes ontwijken tot aan de Kinderboerderij van Sint-Amands, een korte maar hevige bui was ons deel, doch aleer we aan de waggel waren was die reeds verdwenen niet zonder ons eerst een douche te bezorgen.
Kort Na ons kwamen ook de andere teams binnengevallen en werd het als vanouds een gezellige boel.
Langslaper Dirk VDB kwam ons ook nog vervoegen na een soloritje.

Alweer een mooi staaltje rittenbouwkunde, 

Sportieve groeten, 
Saludos deportivos

the Ghostwriter
El escritor fantasma

Classis in het Waasland 12-5-19

Waasland

 

 

De Clash der Titanen, Choucroute, Geluk en Regen

 

Het zou de spannendste zondag worden van de play-off in het voetbal, de Clash der Titanen, Brugge en Genk.

Dit bleek ook op de WhatsApp van onze wielerclub, vertrekken we om 08.00h of 08.30, gaan we naar Stekene of Waasland, wie had de aanduiding van de kalender veranderd. Veel vragen waarover gediscuteerd werd met besluit, we vertrekken om 08.00h, en naar het Waasland.

Achteraf waren de meningen wat eenduidiger, misschien toch beter wat later vertrokken voor een relatief korte rit.

Maar goed, aangenaam te zien dat we ditmaal met een groter team vertrokken, eindelijk, vanuit de Mispel naar het mooie Waasland, met Johan, Eric eindelijk terug bij de groep, Freddy met nieuwe ogen, Pol volop in voorbereiding van zijn Compostella avontuur, Karel de rit begeleider van dienst, zeker naar zijn geliefd Waasland, niks te maken met het feit dat Jeanine een weekje van huis is, Eddy neer gedaald als een engel uit den hemel om de classics te vervoegen, en Bo de werker van dienst.  Pol was nog afwezig en bezig met het beklimmen van alle mogelijke steile hellingen in de Elzas, omdan te genietende van een goede gewutzstraminer met “Choucroute”.

Allee dan maar op naar de Temse brug, langs een niet als normaal gekende weg, wel mooi, om vandaar het Waasland binnen te rijden.

Eerst werd er een kleine opwarming ingelast richting Tielrode, deze liet ons de tijd om wat nadere kennis te maken met onze nieuwkomer Eddy.

Bij nader inzicht blijkt Eddy een fervent (grote)hobby imker te zijn.

De toon was gezet, dit mede door het feit dat er bij de classics toch wat tuiniers zitten, en er dus duchtig over turf, al dan niet gekalkt, mais welke een stuifmeel zou produceren dat bijen dodend is gediscuteerd werd, en over alle agrarische thema’s en aspecten, info uitgewisseld werd.

Dit was een bevestiging voor Eddy dat hij ook bij de classics kon thuishoren.

Alzo vlogen de km vlug voorbij onder de fietsen, en kon Karel beginnen met zijn geliefde parcour, de hellingen haaks op de baan Temse – Tielrode, op, enkele km plat, terug naar beneden en weer een volgende omhoog, goeie training met het zicht opvolgende Zondag ritten die meer richting heuvels gaan, en natuurlijk Limburgs Mooiste.

Eddy schrok even het gevolgde parcour, hij was begonnen aan de rit met de gedachte dat we enkel, enkele viaducten moesten overwinnen.

Na deze trokken we verder richting Waasmunster, en verder naar Hamme, genietende van de mooie uitzichten en landschappen, waar we onze gekende koffiestop zouden nemen.

Karel had in gedachten van ons te laten genieten van brasserie “De Watermolen” zeer mooi gelegen aan de oever van de oude Durme

De dame des huizes was nog niet klaar om open te gaan, moest eerst nog boodschappen doen, en zou pas om 11.00h starten, jaja om 08.00h starten he. Op haar aanraden konden we het proberen in een café een 100tal meter verder.  Geluk, de waardes deed juist open en liet ons genieten van een koffie en warme chocomel, waren zeer welkom, het was de gure koude wind die het verantwoorde.

Bij het verlaten van onze drankgelegenheid, een ander verassing van formaat, “Regen, sommige hadden hier niet op gerekend en dus ook geen regenvestje bij.

Ja het zou vlug over zijn volgens de weer experten in onze groep.

Dus maar vlug verder naar de Mirabrug, maar de experten waren fout, we kregen meer regen, dit tot, en een beetje voorbij de brug, dan werd het droog dit met het einddoel in ’t verschiet.

Ondertussen, door impuls van het nat welk uit de hemel sluizen viel, de chocomel doet altijd zijn werkwerd het tempo wat opgetrokken en konden we vlug de brug te Temse oversteken richting Weert. 

Daar gekomen laste Karel nog enkel zijsprongetjes, van terug naar de dijk waar een strak tempo werd aangehouden, dit om al dan niet te vroeg te eindigen in café De Waggel. 

Daar gekomen troffen we ons met Danny en Marcel juist aangekomen, het A-team was al ter plaatse en even later werden we ook nog vervoegd door de dames welke ook hun rit daar beëindigden

 

Bedankt aan alle voor de mooie rit, het goede gezelschap en babbel, 

 

Bo


Ladies in Roosendaal 12-5-19


Geen gekwijl op de Dilbeekse pijl 4-5-19

"Licht heuvelend" stond op de kalender...

Zo "licht" heuvelend was het nu ook weer niet. 

De Eksterenberg deed iedereen wel even naar adem happen en met de Lindeberg, de Draaiberg en de Boterberg haalden we uiteindelijk toch wel 486 hoogtemeters binnen. Een mooi parcours van Maarten, niet alleen voor de route, maar vooral voor het ontwijken van de regen- en hagelbuien. Toen we even buiten Kobbegem linksaf draaiden, recht naar de donkere wolken, werd voor het ergste gevreesd.

Geen nood echter met de nieuwe app "www. buienontwijker.be " zorgde Maarten ervoor dat we geen gekwijl op onze helm kregen. Een kleine uitzondering toen we toch even stopten om de regenjassen aan te trekken die dan even later weer uit mochten.

Tijdens deze stop begonnen plots enkele gsm's te rinkelen, alle oproepen afkomstig van onze ladies.

Oei oei oei, wat zal dat zijn.... we vreesden al voor een of ander accident.

Uiteindelijk kwam het erop neer dat de Rik zijn bankcode moest geven om Maria haar slot open te krijgen. Oef, als het dat maar is....

De buien ontwijken is één ding, op landwegjes fietsen waar die buien even voordien neerplensden heeft zo zijn gevolgen.

Ons edel rijpaard zag er niet uit...

"Wie heeft er een week congé om mijne fiets te kuisen ?" klonk een bijna wanhopige vraag van een werkende mens in de buik van het peloton.

Werkende mensen hebben het namelijk héél druk.

Ze worden dan ook ontzettend hard geapprecieerd door het huidige gepensioneerdenlegioen, want het zijn zij die zorgen voor de maandelijkse overschrijving op laatstgenoemden hun bankrekening.

Veel respect daarvoor !

Niet te verwonderen dan, dat er quasi onmiddellijk twee gepensioneerden aangaven dat ze volgende week congé hadden...

Er was er zelfs eentje die quaisi onmiddellijk een gloednieuwe start-up lanceerde :

Voilà. 

De zaakvoerder beschikt over een aangename werkruimte waar het gezellig warm is, een leuk muziekje weerklinkt en er af en toe een koffietje mét een francipanneke geserveerd wordt.

Deze startup is nog niet toe aan crowdfunding, maar gaat allicht een mooie toekomst tegemoet.

Voorlopig is er geen concurrentie, alhoewel er al geruchten gingen dat een collega-concurrent, die niet nader genoemd wenst te worden, onder de prijs wil gaan... (vermoedelijk met enkele oost-europeanen in dienst.. ge weet hoe dat gaat hé...)

 

Tot slot geven we nog mee dat de zondagsrit van 85 km afsloot met een perfecte timing voor de after-drink in de Mispel.

Bedankt Maarten voor de rit !

 

Dré P


Ladies Beveren 4-5-19


 

Het weer was voor sommigen weeral de spelbreker en bleven voor de zekerheid liever thuis. Een schoon groepeke van 11 (al 4 meer dan de vorige week) vertrok richting Temsebrug. Misschien de rit toch wat inkorten, ge kunt nooit weten dat we ons regenvestje bij de hand moeten houden. Maar niets was minder waar, met momenten scheen zelfs de zon en ze deed deugd. Op een rustig tempo naar Beveren. Een terraske doen zat er niet in, ons koffietje dan maar binnen. Halfweg de koffie werd het buiten alsmaar donkerder en begon het te regenen, maar  onze fietsen stonden droog onder het afdak, goed vastgelegd. Er werd snel besloten om nog een tweede tasje koffie te drinken. Dan zijn we maar wat later in de Mispel, geen probleem. Iedereen terug vertrekkensklaar, behalve Maria en Greet. Hun fietsen hingen samen met het slot van Maria.

"Wacht efkes, mijn slot wil niet open".

Blijkbaar had Maria het slot van de Rik en wist ze de code niet.  En maar proberen , maar met den beste wil van de wereld gaf dat slot geen krimp. Probeer eens de geboortedatum van de kinderen, of de trouwdatum. Als dat hier nog lang duurt moet ik toch nog eens naar het toilet zei Titia. Ga maar en breng een tang mee om dat slot door te knippen werd er gezegd. Sim vroeg zich af of Greet misschien achteruit ging rijden als dat slot niet open ging. Hilariteit alom.

"Wacht, ik zal eens bellen naar de Rik".

De Rik nam niet op. Wacht, we zullen allemaal eens proberen naar onze mannen, er zal toch ene zijn telefoon opnemen hé! En warempel, ze namen allemaal op, behalve de Rik.

“Hier Rik, kom eens aan de telefoon, uw vrouw heeft uw slot en weet de code niet”.

Voila sé, nu weten we allemaal de code van de Rik. Met wat vertraging konden we dan toch vertrekken en waren we wel wat later dan voorzien in de Mispel. En geen druppel regen gezien tot we toekwamen. Na enkele minuten begon het te gieten, van sjans gesproken.

Eind goed, al goed.

Het was een plezante rit, veel gelachen.

En Maria, wat was de code ook weer ? 😉

 

Kris


Het Zennegat 28-4-19

De weersvoorspellingen schrikt velen af om een fietstocht te maken. Mij ook, maar ja 't is nu eenmaal een routeke van mij en dan moet je er zijn hé.
De nieuwe GPS toch maar thuisgelaten (tegen de regen maar vooral nieuw en nog veel te leren door ondergetekende en KK)
Blij om Titia terug te zien die juist genezen is van een zware longontsteking.
Niet te rap hé Jeannine! Niet te traag hé! Dan maar iets tussenin!
Via de Zeuthoeve fietsen we naar de lichten in Klein-Mechelen.
ROOD! Ik rijd, gevolgd door de anderen – op 2 na – resoluut naar rechts in de veronderstelling dat de wegcode dat toelaat.
MAAR! Die 2 hebben gelijk (zie google)
Aan een rood licht moet je stoppen behalve
1. als er een speciaal verkeersbord staat (zie boven) mits je natuurlijk rekening houdt met de andere weggebruikers. (reeds van toepassing op sommige plaatsen)
2. als het verkeerslicht links van het fietspad staat
De fietsersbond noemt dit onnodig of zinloos rood.
Maar DE WET IS DE WET.
Dus mea culpa dames! Ik zal het niet meer doen! Dat weten we weeral!
Via 't Sas van Wintam en het Noordelijk eiland fietsen we naar Boom en daarna gezwind de Bosstraat op. Via Reet naar Rumst naar ons café aan de visput. 7 koffies voor 11,90€!
Via de blauwe brugskes, het Zennegat en den Bloso komen we in Willebroek waar we het zusje van ons Chrisje (en ook haar schoonbroereke) een goede dag gaan zeggen. (die zijn slimmer - misschien - zaten nog aan de ontbijttafel).
Vermits er werken zijn aan de fietsostrade volgen we in Willebroek de omleiding naar Puurs.
Onderweg passeren we veel wandelaars ting-ting (wandeltocht Ibis).
Via Overheide, over het brugske, Nijven, de Pandgatheide en de Abeelestraat bereiken we als 7 blozende kriekskes rond 12u ons eindpunt – de Waggel. De classics en de Masters genieten er al van hun chocomelk. De A's arriveren even later.
Kou hebben we niet gehad, nat zijn we niet geworden. Moe en content hebben we ons koffeke, colake of ons pint dubbel en dik verdiend.
Graag tot de volgende (en dat ticketje heb ik er uit geknipt)
J van KK uit B.

In Zele gaan we ons ni vervelen : 28-4-19

Bike now, walk later.

Even dachten we dat we zouden moeten gaan wandelen in regenweer, maar tegen de klok van 9 stopte het hemeldouchke en de kraan bleef grotendeels dicht voor de rest van de voormiddag. De buienradar had weer eens ongelijk tot ons groot jolijt !
Een deftige weg naar de Scheldebrug in Dendermonde vinden is niet vanzelfsprekend, maar Werner loodste ons toch via aangename fietswegen daarnaartoe. Via Hamme Zogge trapten we ons een weg naar de open velden, waar de wind, de vlakke wind, vrij spel heeft. Aan de molenwieken te zien kregen we die vol op de kop. Het koptrekkend duo hoefde niet naar die molenwieken te zien om te weten van waar de wind kwam. De dijspieren lieten het stevig voelen. Sterk werk van Werner, Piet, Wim en andere knechten. 
 

11 u. : tijd voor een pitzstop en... een mop !

ai ai ai, ja venten ondereen hé...  Alhoewel de mannen met al iet of wat levenservaring weten dat het gras aan de overkant altijd groener is, maar dat het na een tijdje niet zo groen meer blijft...(aldus de ritverantwoordelijke)

Met de wind in de rug en de donkere wolk achter ons bolden we vlotjes naar "De Waggel" alwaar onze ploegvrienden en -vriendinnen al achter een pintje zaten na te genieten van een stevige zondagsrit.

Dré P


Overmeire classic 28-4-19

Fietsverslag : Rit Overmeiren

 

 

De Weergoden en groot ongelijk

 

07.00h en de eerste WhatsApps verschenen op het mobieltje, de WEERGODEN hadden regen voorspeld, en het regende nog steeds op dat moment.

De vraag, zouden we rijden of niet, Johan als eerste melde dat hij de er de brui aan gaf.

Ik naar Karel, wat doen we?

Karel ik moet wel, Jeanine moet de dames rit begeleiden, dus vertrokken we maar en zouden bekijken waar we zouden stranden.

Ondertussen ook Freddy toegezegd en voor de rest bleef de radiostilte.

Bij de Mispel aangekomen bleken toch nog wat moedigen paraat te staan om het gemelde slechte weer te trotseren.

Toch werd er maar besloten het niet te ver te wagen indien de regen met bakken uit de hemel zou vallen.

Onze 2 parkoers gidsen Karel en Pol toverden vlug een ritje uit hun mouw, en we zouden starten voor een 50tal km.

Met vier dan maar op weg, Pol, Karel, Freddy en Bo.

We trokken richting Wintam om verder naar het mooie Waasland door te steken en daar een lusje te maken.

Wat een deugd, geen gezeur, een snedig tempo, en wondermooie landschappen daar in het Waasland.

Wat we vreesden, regen, bleef uit, dus kon Karel, grote vriend van Waaslands wegen, zijn vindingrijkheid de vrije loop laten, en zo stapelden de km zich op en op.

Op de weg terug, trokken we de snelheid nog wat op, en bleef er zelfs nog wat tijd over om een paar lusjes te maken richting Temse brug en ook nog een ommetje via de Weert, om uiteindelijk te belanden in de Waggel, uit noodzaak daar de Mispel gesloten was.

70km op de teller, geen druppel regen gezien, wel wat blauwe lucht en enkele warme zonnestralen.

Kort daarop werden we vervoegd door onze moedige damesploeg en ook het A-team, deze hadden een beetje regen gezien maar ook niets noemenswaardig.

Dus wat konden zeggen, de afwezigen hadden GROOT ONGELIJK.

 

Bo


Classica Meerdonk 21-4-2019

Fietsverslag : Rit Meerdonk


Eindelijk dachten we met een voltallige classics ploeg van start te kunnen gaan voor een mooie lente rit naar de tulpenvelden te Meerdonck.

Niets was minder waar, nu uiteindelijk Pol, Karel en ikzelf uit de lappenmand gerecupereerd waren, was het de beurt aan Eric die zijn eigen zo geliefde rit naar de kleurenpracht en praal moest missen.

Met veel moed opgestaan, blauwe hemel, goudgele zon aan den einder, korte broek en truitje met korte mouwen aangetrokken, fietsje uit de garage gehaald, en dan vlug terug binnen, brrr wat was het nog koud, dan toch maar gauw tussen-seizoen vest aangetrokken, het bleek beter vanachter het glas dan in realiteit.

Karel en Jeannine stonden al te wachten aan de poort, vlug naar de Mispel, en daar bleek dat deze mening ook door andere was gedeeld, velen met mouwtjes en beenstukken.

Aan de Mispel werd nogmaals aandacht gegeven aan het grote verlies van Fons binnen onze club, en dit door het houden van een kleine speech door onze voorzitter Pol, gevolgd door een minuut stilte.

Dan maar aanzetten met 6, Pol en Polleke, Karel, Freddy, Johan en Bo.

Pol zou ons enkel vergezellen tot aan de Temse brug, verder belet door baby borrel en zo gebeurde ook, van daaraf dan maar verder met z'n vijven.

Er werd gereden en genoten aan een gezapig tempo van 27-28km/h, en natuurlijk ook van de prachtige ochtend en landschap wat rondom ons voorbijsloop.

Rond 10,30h aangekomen aan de tulpenvelden te Meerdonk bleken we nog juist op tijd te zijn om deze tulpen pracht te aanschouwen, het was duidelijk het seizoen liep op zijn laatste tenen, vele velden waren reeds kaal en bewerkt, bij andere waren de bloemen reeds verwijderd, doch prachtige gele, mauve, rode en andere kleuren konden we nog steeds aanschouwen.

 

Daar aangekomen waren 2 jonge deernen direct bereid om van ons voor de bloemen een kiekje te maken.

 

Dan maar verder naar onze gewoonlijke stop te Meerdonk voor de gebruikelijke warme chocomelk, thee en koffie. Na een half uurtje wat gekeuveld te hebben werd er om 11,30h aangezet voor een terugrit van +/-30km naar Oppuurs. Pol maakte het ons nog maar eens duidelijk dat hij zeker tegen 12,30h thuis wou zijn, dus logisch gevolg Pol zelf voerde het tempo en wat niemand gedacht had, ja om 12,30h waren we stipt aan het fort van Bornem waar er afgesproken was met de andere ploegen.

Het rustig begonnen ritje eindigde dan toch in weer puike prestatie met een gemiddelde van 25km/h, gemeten door onze specialist Johan.

Aan het fort konden we nog even verbroederen met onze collega’s dames en A team.

En natuurlijk ook genieten van een lekker geschonken pintje.

Hopelijk nu volgende Zondag bij rit naar Overmere met iedereen fix en paraat en dus met het volledige team.

 

Bo

 


Urbi et Orbi 21-4-19

Even voordat de paus zijn zegen over de stad en de wereld uitsprak, sprak onze voorzitter mooie woorden van herdenking van alle overleden fietsers, en meer bepaald van de Fons wiens uitvaart we daags voordien met velen hebben bijgewoond. Deze woorden en een moment van stilte zorgden ervoor dat bij velen de Fons in gedachten mee aan de start stond van onze zondagsrit.

18 A-teamers met 2 gastrijders (iedereen welkom !) stevenden onder leiding van Laurent C noordwaarts naar dezelfde tulpen-bestemming als de classics. Een ommetje hier en daar resulteerde voor het A-team in enkele kilometers meer en het was best ook wel leuk om onderweg gelijkgekleurde fietsers te zien rijden (of stilstaan). Meer bepaald al op de Temsebrug waar onze kranige oudersdomdeken, Désiré, aan kant stond om de bandenspanning van zijn vintage oldscool Eddy Merckx koersvelo te verhogen. 

 

Het vlotte goed in het 20-koppig peloton.  Vooraan werd regelmatig gewisseld, de rechterkopman nam voor de veiligheid van de groep wat voorsprong telkens als er een blinde bocht opdaagde, alé ja, bijna telkens... en, alé ja, soms ook al eens als het niet nodig was... Maar soit, beter eens te veel dan één keer te weinig ! De snelheid zat prima en mooist van al : het was lekker fietsen onder een stralend zonnetje.

Toen felle kleuren in de verte opdoken wisten we dat de tulpen niet veraf meer waren. Er liepen daar ook al wat toeristen. Eerst dacht ik dat die mensen tulpen kwamen plukken, maar dat bleek niet het geval. De combinatie van helder lentelicht, blauwe lucht en een kleurrijk bloementapijt blijken ideale ingrediënten voor mooie foto's.

Trouwens, die tulpen worden daar niet gekweekt voor de bloemen, maar voor de bollen. Immers de bloemen worden machinaal afgemaaid, (helemaal bovenaan zodat enkel de bloem er af is) zodat al het voedsel van de plant naar de bol gaat. Daardoor worden sterke bollen gekweekt, die dan verkocht worden in de handel. Een lucratieve handel.

De terugweg via Sint Gillis Waas, Vrasene en Nieuwkerke en "De Ster", De Velle en Temse bracht ons terug in Bornem waar "Patrick van 't Fort" er helemaal geen bezwaar tegen had dat KWB Oppuurs zijn terras veroverde : "Hoe meer hoe liever !" was zijn reactie.

 

Bedankt Laurent voor de 77 aangename fietskilometers !

 

Dré P


Lady's Paaszondag 21-4-2019

We verzamelden onder een stralend zonnetje  aan de mispel.

Mooi weer brengt altijd blije gezichten mee…

Dit was een uitstekend moment om samen in een kring onze overleden

fietsvrienden te gedenken…

Onze voorzitter en afdelingsondersteuner Pol bracht ons herinneringen aan Rudy, Julien, Ben en Fons.

 

Na dit innige moment konden de zestien lady's vertrekken via het spoor

richting St.Amands – Opdorp –Malderen – Londerzeel – Breendonk – Ruisbroek.

In Ruisbroek werden we goed ontvangen in “café Bruur” waar Mireille ons trakteerde voor haar verjaardag (die al lang gepasseerd is) dank je wel Mireille !

Jammer genoeg kon Greet hier niet van mee genieten daar zij weggeroepen werd.

Na de koffiestop vervolgden we onze weg richting Wintam via dijk.  Daar was het zo  aangenaam rijden dat we deze zijn blijven volgen tot in Weert om zo via Branst terug te keren naar het fort van Bornem waar twee paasbunny’s ons een lekker zoet welkom gaven in de vorm van paaseieren.  

Dank je wel hiervoor Ida en Kristel !

 

Het was een vlotte en aangename rit van ongeveer 50 km….

 

SDM


Denderbelle Sas, ik wou dat ik er al was ! 7-4-19

Beste fietsvrienden en vriendinnen, 

 

Zondag 7 april 2019, de eerste zondag van april is het traditioneel een Vlaamse Hoogdag, toch voor de wielerliefhebbers. Reeds wekenlang staan de kranten er bol van.

Wie o wie zal de Heilige Vlaamse wielerweek afsluiten met een zege?

In de media werden er alleszins sterren genoeg uitgedeeld, van 3 sterren over 2 en 1 ster tot verdienstelijk maar zéker geen kandidaat winnaar.

 

Wie er uiteindelijk de snelste zal zijn in Oudenaarde zullen we pas later in de namiddag weten, eerst zullen we zelf ons zondagochtend ritje afwerken.

 

Het zonnetje was alleszins veelbelovend aanwezig aan de Mispel rond een uur of 9.

Volgens onze telling waren er 29 ( de vakbond telde er meer, de politie minder) aanwezige mannen die verdeeld over de 3 groepen, masters, classics en A team, hun zondagse kilometers zouden afhaspelen.

Voor het A team was Werner de gids van dienst, hij zou met ons een ritje doen : "Naar Denderbelle Sas, ik wou dat ik er al was...."

 

Aan het getetter in  het peloton te horen was er toch precies niemand die wou dat hij er al was, er was nog niemand uitgepraat.

 

Natuurlijk kan al dat gepraat ook een mooie aanwijzing zijn dat er een mooi voor iedereen haalbaar tempo werd gereden, tussen al dat gewauwel werd er ook duchtig geroepen en gewaarschuwd, Paaltjes, tegenliggers, putten,.... alles kwam netjes mooi tot achter in het peloton. Op dezelfde wijze werd er ook in de andere richting geroepen bij achterliggende auto's, voor allen een dikke pluim !

 

Alras bereikten we zonder tegenslagen het Sas van Denderbelle waar precies een potteke Dreft in het water gevallen was. We bleven de dijk volgen richting Aalst om in Gijzegem terug richting Klein Brabant te fietsen.

Toen we een grotere baan opreden werd het verkeer plots door de "zwaantjes" aangemaand om plaats te maken, ondergetekende dacht dat het voor ons was maar al vlug werd duidelijk dat we een stuk op het parcours zaten van de Ronde van Vlaanderen.

Her en der zaten al mensen genietend van het zonnetje te wachten op de grote coureurs, waarom ook al niet even supporteren voor ons. Aan sommige handelszaken waren al mini Oude Kwaremont VIP events gebouwd. Jammer dat de ronde pas een uur later moest passeren.

 

Op het viaduct net voor we Wieze zouden binnenrijden plots een onheilspellende "pling" ontegensprekelijk het geluid van een knappende rayon, in sommige middens ook wel "spaak" genoemd.

 

En effectief, in het voorwiel van Frank was een spaak verdwenen, in een modern fietswiel met weinig spaken een serieus probleem, veel (selle)slag(h) in dat voorwiel natuurlijk.

Gelukkig was er de onvolprezen Laurent C die mits een paar kleine ingrepen ervoor zorgde dat we vlug onze weg konden vervolgen, alles voor de rechtstreekse uitzending van de RVV uiteraard. Dat de pechvogel de resterende kilometers met sterk verminderde rem capaciteit moest afleggen moest hij er maar bijnemen.

 

Die kilometers gingen langs min of meer bekende wegen en zo kwamen we mooi op schema aan de Waggel, hetgeen voor de rit was afgesproken met alle andere teams.

Bij aankomst waren de Masters én de dames al aangekomen, de dames hadden gekozen voor het eerste terrasje van het nog prille seizoen, gelukkig hadden ze nog een beetje plaats voor ons gelaten zodat we met een beetje goede wil en lekker dicht bij mekaar toch ook ons plaatsje in de zon vonden.

 

Iets later kwam ook den Eddy toe, die had zelf een klein ritje gedaan wegens een domme valpartij eerder deze week, gelukkig zonder zware gevolgen. Onderweg had hij die andere revaliderende fietser Rudy DS opgemerkt, op een fiets met 2 krukken werkend aan zijn come back.

 

Bij een verfrissend en lekker drankje nog een beetje napraten en dan dan vlug naar huis voor de tv gaan in slaap vallen...

 

Rond vijf uur reed de winnaar van de RVV in Oudenaarde over de streep, en neen, het was geen van de door de kenners voorspelde sterren die het haalde doch de verdienstelijke Bettiol die geen kandidaat winnaar was! 

Moraal van het verhaal: iedereen kan het als je er maar genoeg in gelooft!!

 

Zo was het weer een fijne zondag, merci Werner voor de mooie rit, als dit een voorbode is voor de rest van het seizoen staat ons nog veel moois te wachten.

 

Sportieve groeten en tot volgende zondag, 

 

 

The Ghostwriter


Mechelen Classic 7-4-19

Fietsverslag : Rit Mechelen

 

 

Na een eerste echte Classics rit vorige Zondag naar Lier, waar we door de tegenwind vanaf de start hadden moeten doorduwen, werd dit een rustig aangenaam ritje van 70km naar Mechelen.

De bezetting was niet groot, 5 dappere classics kwamen aan de start om deze rit aan te vangen, Pol en Polleke, Freddy, Erik en Bo.

Karel nog afwezig door ziekte en Johan genietende van een mooi verlof op een van de Spaanse eilanden, misschien ook stiekem wat hoogtestage aan het nemen in voorbereiding van onze zware rit met Limburgs mooiste.

De afspraak was dat we zouden samenkomen in de Zennegat hoeve voor een drankstop, met Danny en Marcel.

Erik, rit leider nam tezamen met Freddy de kop en hielden het tempo gezapig op een 27km/h.

Het weer was nog wel wat aan de frisse kant bij de start, maar naarmate de kilometers vorderden, deed het zonnetje meer en meer moeite om zich van haar beste kant te tonen.

Pol Leon welke na een aantal weken afwezigheid, terug aan de start stond, ondervond toch nog wat hinder van de operatie aan zijn hand. Natuurlijk korte handschoentjes deden er zeker ook niet goed aan en Pol begreep vlug zich volgende rit te voorzien van een paar warmere.

Na een 55tal km gereden te hebben via Tisselt, Kappelle o/d Bos richting Mechelen, verder langs het kanaal Mechelen – Leuven tot Heihoek waar we een keerpunt namen, terug langs Planckendaal, verder richting Dijle naar het Zennegat, kwamen we aan op de afgesproken drankstop plaats.

Daar gekomen bleken na een deftige ondervraging van Erik aan de uitbaatster, onze 2 andere vogels, Danny en Marcel, reeds gevlogen te zijn richting Oppuurs.

Na wat aangenaam gekeuvel op het terras en wat genoten te hebben van de zonnewarmte, vertrokken verder richting ons einddoel Oppuurs.

Eerst deden we nog een stukje langs de mooie Dijle, verder richting Klein Willebroek om dan langs het spoor Ruisbroek onze laatste kilometers weg te werken tot het einddoel.

Rit werd afgewerkt aan een gemiddelde van 24km/h en afhankelijk van waar gestart met een max van 82km.

Mooie aangename en rustige rit, bedankt Erik.  

Bo. 


Schuin naar den ajuin 31-3-19

Een ritje naar Ajuinenstad Aalst mét de ingrediënten van Gent Wevelgem :

 

de Plugstreets van Buggenhout Bos,

- de hellingen van de Rampelberg en de Keienberg,

- de kasseistroken in Aalst, Opdorp en de Keten,

- én de straffe tegenwind in de laatste kilometers waar Werner "Christophe" liet zien dat er nog snee op zit. 

 

Een ritje met afwisseling van cultuur en natuur. Vermeldenswaardig is ook de klapband van Koen T. die luid weergalmde tegen de gerestaureerde gevels van de Sint Martinuskerk. Eveneens vermeldenswaardig : de Piet die in de spleet* zat.

Gelukkig geraakte hij er tijdig uit zodat hij geheel ontspannen de uitgebloeide paasbloemen op den Dries in Opdorp kon bewonderen.

 

Op de foto : het podium : 19 KWB fietsers onder het toeziend oog van het standbeeld van Diederick Martens, uitvinder van de boekdrukkunst met losse letters, in  Aalst onder de benaming  "de zwette maan" over het marktplein heerst. Het is dus niet de uitvinder van een broodje martino, zoals Frank concludeerde omwille van het opschrift " Theodorico Martino Alostano   " hetgeen volgens Wikipedia betekent : gewijde en in 't latijn geschreven tekst, die het rechtop zetten van de genoemde grafzerk motiveert.

 en ook voorkomt in een lied van Raymond van 't Groenewoud uit 1979 met als niet onwaarschijnlijke titel :  "Aalst"  (herbeluisteren kan door er op te klikken)

 

De  heldere klanken van de beiaard, hoog in het Aalsterse belfort, gaven ons op het verlaten marktplein een eervolle uitgeleide.

 

* spleet = de aartsgevaarlijke gleuf in het midden van de een betonbaan alwaar dunne koersfietsbandjes in verzinken en tot aartsgevaarlijke toestanden kunnen leiden.

 

Dré P

Carnavalschade... 

 

Dank zij Laurent kon Koen terug op de fiets.

 

Merci Laurent !


Proloog Lady's 31-3-2019

16 ladies hebben het nieuwe fietsseizoen op gang gefietst.
Als proloog en opwarming was het uiteraard een rit rond de kerktoren, bij wijze van spreken. En tradities zijn er om in ere te houden dus was cafe Taxi ons allergekende drinkstop. Dank u wel Renilde en Leen voor de traktatie op jullie kleinzoon. Nogmaals proficiat !
Veel viel er onderweg niet te beleven, deels door het beperkt aantal kms en deels door het ongure weer. Velen hadden nood aan de zonnestralen maar die hadden geen boodschap aan de klimaatmarsen en bleven wijselijk achter de wolken.
Hopelijk volgende zondag warmer weer dan ze we er weer.

Greet V


Proloog 24-3-19


Traditioneel werd de proloog met A-team en Classics samen gefietst. Voorzitter Pol gaf bij de start de instructies voor een vlot verloop en dat werkte. Iedereen hield zich aan een mooi tempo. Speciale vermelding voor Danny C die zich kranig hield ondanks het feit dat hij nog niet te veel kilometers op zijn kalender van 2019 staan had.

Samen uit samen thuis, was dit maal echter mislukt, want toen de Selle telefoon kreeg van zijnen baas verloor hij de groep uit het oog en niemand merkte het. Gene paniek, eens we aan de Mispel waren, dook hij ook op vanuit "het straatje".